Bir insan bir yere geldiğinde, bir işe girdiğinde, bir gazetede yazmaya başladığında bizim toplumda hemen “Know How” değil “Know Who” mekanizması devreye girer... Bu adam kim? Neyin nesi, kimin fesi; nerede ne bağlantısı var?.. Bizim memleket böyledir, ben Taraf’ta yazmaya başlayınca da aynı süreç olmuştu ve her önüne gelen bir şeyler uydurmuştu...

Oysa süreç çok yalın olmuştu... 2008 yılının mayıs ayında Türkiye 1968 olaylarının 40. yılı anılıyordu; saygı duyduğum kimi özgürlükçü-sol isimler dahi o dönemi romantize ediyorlar, adeta kutsuyorlardı. Buna çok tepkiliydim, çünkü o döneme dair anılar, hatıralar, dönemin “devrimci” bildiri, dergi, gazete koleksiyonları bile başlı başına birçok probleme işaret ediyordu. Bu problemler görmezden geliniyordu. Oturdum “Denizlerin yolu bizi nereye götürür?” diye bir yazı döşendim... Bir cumartesi günü 17 Mayıs 2008’de bu yazı yayımlandı...

Pazar günü bir baktım mail kutumda olumlu ve olumsuz yüzlerce mail... Ben onlara cevap yetiştirmeye çabalarken, bir baktım Taraf’ta hafta içi her gün bana cevap yazıları çıkıyor... Sonra Taraf’tan Tamer Kayaş beni aradı, cumartesi karşı cevabımı yayımlayacaklarını söyledi. 24 mayıs günü için bir yazı daha yazdım, gazete ilk sayfadan duyurdu. Tepkiler ve mailler iki katına çıktı... Çok ciddi bir tartışma başladı, üst başlığı “Denizler, milliyetçilik ve ulusalcılık” olan bu tartışmaya katılmayan köşe yazarı hemen hemen kalmadı. Daha önce kimselerin “sol” kimliğini bilmediği Reha Muhtar bile çıldırdı, 80 öncesi içinde bulunduğu sol fraksiyonu itiraf ederek zehir zemberek bir yazı yazdı. Tempo ve Aktüel dergileri bu tartışmayı kapak yaptı...

1,5 ay süren bu tartışmalardan sonra yine Tamer Kayaş her cumartesi yazmaya devam edebileceğimi söyledi, ben de devam ettim.